زندگی

چه فکر مي کني ؟
که بادبان شکسته زورق ِ به گل نشسته اي ست زندگي ؟
در اين خراب ِ ريخته
که رنگ ِ عاقبت ازو گريخته
به بن رسيده راه ِ بسته اي ست زندگي ؟
چه سهمناک بود سيل ِ حادثه
که همچو اژدها دهان گشود
زمين و آسمان ز هم گسيخت
ستاره خوشه خوشه ريخت
و آفتاب در کبود ِ دره هاي آب غرق شد
هوا بد است
تو با کدام باد مي روي ؟
چه ابر ِ تيره اي گرفته سينه ي تو را
که با هزار سال بارش ِ شبانه روز هم
دل ِ تو وانمي شود
تو از هزاره هاي ِ دور آمدي
درين درازناي ِ خون فشان
به هر قدم نشان ِ نقش ِ پاي ِ توست
درين درشتناک ِ ديولاخ
ز هر طرف طنين ِ گام هاي ره گشاي توست
بلند و پست ِ اين گشاده دامگاه ِ ننگ و نام
به خون نوشته نامه ي وفاي توست
به گوش ِ بيستون هنوز
صداي ِ تيشه هاي توست
چه تازيانه ها که با تن ِ تو تاب ِ عشق آزمود
چه دارها که از تو گشت سربلند
زهي شکوه ِ قامت ِ بلند ِ عشق
که استوار ماند در هجوم ِ هرگزند
نگاه کن
هنوز آن بلند ِ دور
آن سپيده آن شکوفه زار ِ انفجار ِ نور
کهرباي آرزوست
سپيده اي که جان ِ آدمي هماره در هواي اوست
به بوي يک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بيفتي از نشيب ِ راه و باز
رو نهي بدان راز
چه فکر مي کني ؟
جهان چو آبگينه ي شکسته اي ست
که سرو ِ راست هم در و شکسته مي نمايدت
چنان نشسته کوه در کمين ِ دره هاي ِ اين غروب ِ تنگ
که راه بسته مي نمايدت
زمان ِ بي کرانه را
تو با شمار ِ گام ِ عمر ِ ما مسنج
به پاي او دمي ست اين درنگ ِ درد و رنج
به سان ِ رود
که در نشيب ِ دره سر به سنگ مي زند
رونده باش
اميد ِ هيچ معجزي ز مرده نيست
زنده باش